Badanie PAPP-A i czym różni się od testu NIPT
Badanie PAPP-A to połączenie badania krwi i USG. Sprawdź, jak wygląda, co ocenia i czym różni się od testu NIPT.
Czym jest badanie PAPP-A
Badanie PAPP-A to element pierwszego badania prenatalnego. Nazwa pochodzi od białka wytwarzanego przez łożysko, którego stężenie oznacza się we krwi ciężarnej. Razem z nim oznacza się zwykle wolną podjednostkę beta hormonu hCG. Wyniki łączy się z badaniem USG, które wykonuje się tego samego dnia lub w krótkim odstępie czasu.
Kiedy się je wykonuje
Pierwsze badanie prenatalne przeprowadza się najczęściej między 11. a 14. tygodniem ciąży. W tym oknie czasowym lekarz może zmierzyć przezierność karku płodu, a stężenia białek we krwi mają wartości, które da się interpretować.
Jak przebiega badanie
Pobranie krwi z żyły nie wymaga przygotowania, choć niektóre pracownie proszą o przyjście na czczo. USG wykonuje lekarz, który mierzy płód, ocenia przezierność karku, obecność kości nosowej i przepływy. Wynik krwi trafia do programu obliczającego ryzyko.
Co oznacza wynik
Program łączy wiek matki, wynik USG i stężenia we krwi, a następnie podaje prawdopodobieństwo najczęstszych zaburzeń chromosomowych, na przykład trisomii 21. Wynik wyraża się ułamkiem, na przykład jeden do kilkuset. Wysokie ryzyko nie jest rozpoznaniem, a niskie nie jest gwarancją.
Czym PAPP-A różni się od testu NIPT
Test PAPP-A to badanie przesiewowe oparte na białkach łożyska i USG. Test NIPT analizuje wolne DNA płodu we krwi matki od 10. tygodnia i zwykle ma wyższą czułość dla trisomii 21, 18 i 13, ale w publicznych cennikach kosztuje od 1 880 zł (SANCO) i od 2 041 zł (NIFTY Basic). Testy nie wykluczają się. USG pozostaje potrzebne, bo ocenia budowę płodu, czego krew nie pokaże.
Co dalej po wyniku
Przy niskim ryzyku ciążę prowadzi się standardowo. Przy podwyższonym lekarz omawia dalsze kroki, na przykład test NIPT albo badanie diagnostyczne. Każdą z tych decyzji podejmuje się wspólnie z lekarzem prowadzącym. Porównanie testów NIPT zobaczysz w cenniku testów.
Test NIPT to badanie przesiewowe, nie diagnoza. Nieprawidłowy wynik potwierdza się badaniem diagnostycznym, a decyzje omawia się z lekarzem prowadzącym.